5 Kruiden voor midzomer & Litha

Litha, summer solstice, de zomerzonnewende. Er zijn veel namen voor dit moment, maar wat ze allemaal aanraken is hetzelfde: dit is een kantelpunt. Een viering. Een moment waarop de energie van de natuur op haar hoogtepunt is.

Zondag 21 juni 2026 om 10:24u is de zonnewende. Het hoogtepunt van het vuurelement het kantelpunt.

Vanuit het Keltische jaarwiel is Litha het hoogtepunt van het vuurelement. Die beweging begon al rond Beltane, begin mei, en bouwt zich sindsdien verder op. Elk seizoen heeft namelijk een overgang. We stappen nooit van de ene op de andere dag ineens de zomer in, net zoals we ook niet ineens in de winter belanden. De natuur beweegt geleidelijk. Altijd.

Dat vind ik ook meteen het mooie aan deze tijd van het jaar. We zitten nu niet alleen in de zomer, we zitten op het piekpunt ervan. Alles in de natuur beweegt naar volle bloei. Alles wil zichtbaar worden, wil rijpen, wil shinen. Dat is de essentie van vuur: levenskracht, expressie, potentie, beweging.

En tegelijk is dit ook een subtiel kantelpunt. Rond de zomerzonnewende bereikt het licht zijn hoogtepunt, en vanaf daar bewegen we, heel zachtjes, bijna onmerkbaar, weer richting yin. Richting naar binnen. Net zoals we rond 21 december nog volop in het donker zitten terwijl het licht al terugkeert, zo zitten we nu nog volop in het vuur terwijl de beweging naar binnen alweer is begonnen.

Dat voel je vaak pas later, ergens aan het eind van de zomer. Dan ontstaat weer die behoefte aan dekentjes, kaarsjes, meer rust, meer naar binnen keren. Maar nu zitten we nog echt in de uitbundigheid van de zomer: yang, vuur, expansie.

Zoals je misschien weet, neem ik dit jaar bij ieder jaarfeest ook kruiden mee die voor mij bij die periode horen. Niet als vaststaand lijstje, maar als inspiratie. De kruiden die ik noem, “komen” vaak op een bepaalde manier in mijn veld. En vanuit mijn kennis snap ik dan meestal ook wel waarom.

Ik heb hier een uitgebreide podcast over opgenomen, die kun je hier luisteren

Daar wil ik meteen iets belangrijks bij zeggen: alle kruiden die ik benoem zijn geen persoonlijk advies. Het is bedoelt als inspiratie. Kruiden zijn prachtig en krachtig, maar niet automatisch voor iedereen passend. Wat voor de een ondersteunend is, kan voor de ander te veel zijn. Juist daarom is afstemming zo belangrijk. Op je lichaam, op je systeem, op je timing. Sterker is lang niet altijd beter.

Ik deel deze kruiden dus niet, zodat je ze zomaar klakkeloos kan gaan inzetten, maar zodat je kunt voelen: resoneert dit? Past dit bij mij? En als je met kruiden werkt, begin dan zacht. Bijvoorbeeld in thee. Dan kun je veel beter voelen wat iets in jouw systeem doet.

Vijf kruiden die voor mij bij midzomer horen

Rozemarijn voelt voor mij heel duidelijk verbonden met het vuurelement. Het is een kruid dat focus geeft, richting, prikkeling en actie. Maar wel op een manier die je helpt om verbonden te blijven met jezelf. En dat is precies waarom ik het zo passend vind in deze tijd. In de uitbundigheid van de zomer kunnen we onszelf namelijk ook een beetje kwijtraken in alles wat naar buiten wil. Rozemarijn helpt dan om weer terug te zakken naar je eigen kern en van daaruit te bewegen.

Tegelijk zit daar ook een nuance in. Want als de verbinding met je kern juist pijnlijk is, kan rozemarijn ook iets aanraken wat nog gevoelig ligt. Dat maakt het geen verkeerd kruid, maar wel een kruid om zorgvuldig mee om te gaan. Juist daarom vind ik thee vaak zo’n fijne vorm: je kunt voelen, afstemmen, en ook weer stoppen als het niet passend voelt.

2. Heermoes is een oerplant. Een inheems kruid met een heel oude aanwezigheid. Dat voel ik ook altijd als ik ermee werk. Heermoes brengt iets van stevigheid, van herinnering, van thuiskomen in je eigen fundament. Niet alleen op fysiek niveau (heermoes werkt op de botten, pezen en weefsels), maar ook op een diepere laag. Het je helpt herinneren wat er al in jou aanwezig is, je oeroude kennis wordt wakker gemaakt.

Voor mij hoort heermoes daarom bij deze tijd: omdat midzomer niet alleen gaat over naar buiten treden, maar ook over stevig geworteld zijn in wie je bent. Vuur zonder bedding brandt alle kanten op. Heermoes helpt juist bij die innerlijke sterkte.

3. Hibiscus voelt voor mij als vreugde in vloeibare vorm. Ze is verzachtend, licht verkoelend en brengt beweging in het systeem. Maar vooral: hibiscus nodigt uit tot plezier, speelsheid, sensualiteit en zachtheid. Niet als iets oppervlakkigs, maar als een echte herinnering in het lichaam dat vreugde ook een vorm van heling is.

Midzomer hoeft niet alleen maar groots en vurig te zijn. Het mag ook dansend zijn. Zacht. Stromend. En dat is precies wat hibiscus voor mij brengt.

4. Tulsi (heilige basilicum) brengt voor mij ook vreugde, maar op een andere manier dan hibiscus. Waar hibiscus meer de dans is, voelt tulsi meer als gerichte hartskracht. Daadkracht vanuit zachtheid. Thuiskomen in je hart en van daaruit bewegen. Dat is voor mij een heel mooie kwaliteit van deze tijd: niet zomaar in actie schieten, maar handelen vanuit innerlijke afstemming.

Tulsi helpt mij herinneren dat vuur niet alleen maar intens hoeft te zijn. Het kan ook helder zijn. Liefdevol. Gericht. En precies daarin zit zoveel kracht.

5. Sint-janskruid kan in dit rijtje eigenlijk niet ontbreken. Alleen al vanwege het moment waarop het geoogst wordt: rond Sint-Jan, op 24 juni, vlak na de zomerzonnewende. Voor mij draagt deze plant heel letterlijk iets van zonnekracht in zich. Ze helpt om het licht in jezelf weer te voelen, juist wanneer dat ver weg lijkt.

Daar wil ik wel heel duidelijk bij zeggen dat Sint-janskruid zorgvuldig ingezet moet worden, zeker in combinatie met medicatie. Dit is echt geen kruid om zomaar mee te experimenteren. Maar als plant draagt het voor mij wel heel duidelijk de essentie van midzomer: licht, potentie, vuurkracht en herinnering aan je eigen levensenergie.

Wat ik zo mooi vind aan midzomer, is dat het me ieder jaar opnieuw herinnert aan deze vraag: waar in mij wil het leven nu voller zichtbaar worden? Waar mag ik meer stralen, meer aanwezig zijn, meer in mijn eigen vuur staan, zonder mezelf te verliezen?

Misschien is dat voor jou precies ook de uitnodiging van Litha. Niet om nóg meer te doen, maar om heel bewust aanwezig te zijn bij wat in jou op zijn hoogtepunt is gekomen. Om dat te eren. Om het te vieren. En tegelijk te voelen dat in elk hoogtepunt ook al de beweging naar binnen besloten ligt.

Dat is voor mij de magie van deze tijd.